خواص داروهای گیاهی

خواص شنگ

 

شنگ سرد خشک است

برگهای گیاه شنگ  از خونريزي معده جلوگيري مي‏كند. اگر مسموم شديد از ريشه‏این گیاه  استفاده كنيد. براي رماتيسم مفيد است  و آب ريشه خام شنگ  زگيل را از بين مي‏برد. براي مسلولين نفع بسيار دارد. گل این گیاه  را بر روي محل سوختگي قرار دهيد تا از قدرت آن التيام سوختگي پي ببريد!
فارسي این کیاه  شنگ است، در شيراز و اصفهان به شنگ آلاله شنگ و در خراسان ريش بز خالدار خطاب مي‏كنند. به این  گياه قندرون، سنسفيل، تسلسفيل، اسپلنج و اسفلنج هم مي‏گويند. عربي نوع چمني این گیاه  كه برگهاي آن باريك‏تر از شنگ  مي‏باشد، لحيه التيس و زنب الخيل است، ولي در عراق و شامات به آن اذناب الخيل مي‏گويند. شنگ  در چمنزارهاي نمناك شمال ايران، عمارلو، بين كبوتر چاي و زرد چين، ايسپيلي ييلاق دامنه البرز، مخصوصا افجه و نارون مي‏روید و نوع چمني این گیاه  در مغرب ايران، تفرش، اراك، كوه شاهو و كردستان زياد است، و در اروپا به علت زيبايي گل این  گياه شنگ پرورش مي‏دهند. گياه شناسان قديم نوع حقيقي شنگ را  نر و نوع چمني را ماده مي‏دانستند، و در زبان فرانسه به شنگ يارب دوشوو، در فاصله ارديبهشت تا تير ماه ظاهر مي‏شود ريشه گياه شنگ داراي لعاب بوده و كمي تلخ است و خوردن آن اشتها را فوق العاده زياد مي‏كند. ريشه شنگ خلط آور و نرم كننده سينه و التيام دهنده زخمهاست. از برگهاي شنگ در سالاد استفاده مي‏كنند و ايرانيان آن را مانند كاهو و كاسني با سركه و بدون آن مي‏خورند، چون بسيار خنك مي‏باشم. خوردن برگهاي شنگ اسهال و خونريزي معدي را بند مي‏آورد و از خونريزي سينه جلوگيري مي‏كند و براي مسلولين نافع است.
ريشه شنگ براي جلوگيري از اسهال و خونريزي، از برگش قويتر است و خوردن خيسانده آن در شراب براي جلوگيري از خونريزي رحم تجويز مي‏شود پاشيدن برگ و گل خشك شده این گیاه  در روي زخمهاي چركي و متعفن سودمند مي‏باشد ضماد آنرا براي التيام عصب قطع شده مفيد دانسته‏اند ضماد گل شنگ  با موم جهت سوختگي آتش مفيد است حكيم محمد بن زكرياي رازي خوردن ريشه گياه شنگ را پادزهر سموم مي‏دانست. عصاره گياه شنگ كه در طب سنتي ايران طرثوث خوانده شده است پادزهر قوي است و در ساختن ترياق فارون به كار مي‏رود. براي معالجه نزله ريوي، نقرس، رماتيسم و امراض جلدي جوشانده شصت گرم ريشه شنگ تجويز می  كرده‏اند. اگر این گیاه را پختید  هرگز آب آن را دوز نريزند بلكه آن را بنوشید، زيرا منافع شنگ  در آب جوشانده جمع مي‏شود. عصاره شنگ جهت درمان كچلي و زخمهاي جلدي مفيد است. آب ريشه خام شنگ  زگيل را از بين مي‏برد.
قندرون‏
چنانچه گياه شنك چمني را قطع كنيد، از آن يك ماده كائوچو كي ترشح مي‏شود، كه به آن قندرون و قندران مي‏گويند. اين ماده در برابر هوا سفت مي‏شود و ايرانيان آن را مانند سقز مي‏جويند و چنانچه كمي حرارت  به آن بدهيد، به صورت كش در مي‏آيد و با آن بهترين لاستيك را مي‏توان ساخت، ولي چون مقدار آن كم است و ساختن لاستيك با آن به صرفه نيست. قندرون از دوستان كبد بوده و سريع الهضم است و از احتقان خون جلوگيري كرده، جويدن آن هضم غذا را آسان مي‏كند، اشتها را زياد مي‏نمايد. براي پاك شدن سينه از اخلاط نافع است. براي شش و قلب نيز مفيد مي‏باشد. خوردن مقدار كمي از آن، شب مواقع خواب براي تسكين سرفه تجويز شده است، ضماد آن با سندروس يا زرده تخم مرغ نيم برشته بر روي زخم جهت التيام و روياندن گوشت سودمند مي‏باشد. ضماد گداخته آن با پيه بزجهت رفع كجي ناخن و درد عضلات و ترك پوست و شقاي مزمن مخصوصا با كمي شنجرف نافع مي‏باشد و با روغن زيتون جهت تحليل ورمها و شكاف كشاله ران و تقويت اعصاب و خارش نافع مي‏باشد. مقدار خوراك آن يك مثقال است.

این گیاه خدا دادی در شهرستان بروجرد ( لرستان ) از جایگاه خاصی برخوردار می باشد لذا هر زمانی که خواستید میل بفرمایید آنرا با سرکه میل کنید و لذت ببرید  ( نوش جانتان باد )

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم اسفند 1388ساعت 9:11  توسط حبیب اله گلفام  |