خواص داروهای گیاهی

خواص عرق و گیاه غازیاغ یا غازیا

من ((غازیاغى )) هستم
در اواخر بهار سبزى فروشان دهاتى سبزى مرا به شهر آورده به نام غازیاغى
 مى فروشند. ترك زبانان به من (غاز - ایاغى ) یعنى پاى غاز مى گویند.
 فارسى یك نوع من پاى غازى و نوع دیگرى كه در كوههاى لرستان مى روید، پاى 
زاغان
 نام دارد. در عربى به گیاه من حشیشة الارض و خضر الشیاطین گویند. در كتابهاى 
گیاه شناسى
 قدیم مرا تحت نام ((آطریلال )) ذكر كرده اند، و این یك لغت بربرى است . زیرا در یكى
 از قبایل بربر 
در شمال آفریقا پزشكى ، بیمارى برص را با بذر من معالجه مى كرد و دستور آن را به
 دیگران نمى گفت و 
تنها فرزند او از این راز آگاهى داشت و سالیان دراز این سر در خانواده ى
 ایشان باقى بود، و از پدر به پسر مى رسید كه كم كم بر دیگران فاش شد
گیاه من خودرو است و تاكنون اهلى نشده است . برگها و ساقه هاى من به علت 
داشتن ویتامین ((ث )) زیاد براى تصفیه ى خون و جلوگیرى از فساد لثه و رقت خون
 مصرف مى شود. اگر برگهاى مرا مالش دهند، بویى شبیه خردل شنیده مى شود و 
طعم آن تند است ، بذر من داراى هورمونهاى گیاهى است و ترشحات غدد داخلى را 
تنظیم مى نماید. بادشكن - ضد عفونى كننده و ادرارآور است . كلیه و مثانه را 
زهكشى 
و پاك مى نماید. ضماد بذر من باز كننده ى زخم ها و پاك كننده ى جاى آنها است 
خوردن جوشانده ى آن مسقط جنین است ، مهمترین خاصیت بذر من كه 
سال ها جزو اسرار بود
 و كسى از آن اطلاع نداشت ، درمان بیمارى برص است كه در مقدمه 
مختصرى از آن اشاره 
شد. بیمارى برص چنانچه در كنگر بیان شد، بیمارى قدیمى است كه در روى 
پوست صورت و 
بدن لكه هاى سفید ظاهر مى شود و در طب جدید آن را نتیجه ى بر هم 
خوردن تعادل ترشحات 
داخلى مى دانند و گیاهانى چون كنگر و غازیانى كه داراى هورمونهاى گیاهى 
بوده و ترشحات داخلى
 را تنظیم مى نمایند مى توانند درمان این مرض باشند و لكه هاى سفید را كه 
پیسى خوانده مى شوند، 
پاك نمایند. كنگر دستور استفاده خود را بیان داشت و اكنون نوبت من است كه این 
سر بزرگ را فاش كنم و چون
 در طب جدید درمانى براى بیمارى برص پیدا نشده ، و در بین امراض صعب العلاج 
قرار دارد، من دستور 
معالجه آن را آن گونه كه در كتب قدیم آمده نوشته و شرح مى دهم و امیدوارم اهل
 تحقیق از آن استفاده كرده و 
این مرض پلید را درمان نمایند ساده ترین دستورى كه براى معالجه برص نوشته اند، 
آن است كه شخص ‍ مبتلا اول 
با یك تنقیه ى مسهل ، معده و روده هاى خود را پاك كرده و بعد پانزده روز متوالى 
هر روز ده گرم بذر مرا با عسل مخلوط كرده میل نماید. براى 
اینكه از این دستور نتیجه ى مطمئن بدست آید، بایستى این معالجه را در تابستان 
در روزهاى گرم بكار برند و پس از خوردن آن ، موضع برص را 
عریان كرده در برابر تابش آفتاب قرار دهند تا عرق نمایند و آب ننوشند. در فصل 
زمستان نیز بااستفاده از حمام سونا مى توان از این دستور و 
دستورهاى دیگر نتیجه گرفت . نسخه هاى دیگرى هم مى توان از این دستور و 
دستورهاى دیگر نتیجه گرفت . نسخه هاى دیگرى هم براى 
درمان این بیمارى نوشته شده كه تشریح یكایك آنها وقت بسیار لازم دارد و من در 
اینجا فقط یكى از آنها را براى استفاده ى خوانندگان 
تشریح مى نمایم . این دستور را ((ابن بیطار)) در كتاب ((اختیارات بدیعى )) نوشته و 
خود روى بیماران بسیارى تجربه كرده است و 
نتیجه ى قطعى گرفته و آنرا سرى بزرگ مى داند، بهترین نوع من بذرى است كه در 
گرمسیر به عمل آید، ریز و تیره باشد. طعم آن
 تلخ و تند بوده ، زبان را بگزد. در فصل تابستان پس از تنقیه با یك مسهل قوى و پاك 
كردن شكم 5/3 گرم بذر مرا با نیم گرم زنجبیل و 
نیم گرم ((عاقرقرحا)) و نیم گرم ریشه تربد با عسل مخلوط كرده هر روز میل نمایید و
 بعد در آفتاب نشسته موضع را عریان كنید تا 
عرق نماید و این عمل را چندین روز متوالى انجام دهید. پس از سه روز آثار بهبودى 
با پیدا شدن جوش هاى شبیه آبله بر روى لكه هاى 
سفید ظاهر مى شود و آب زردى از آن خارج خواهد شد و بیمارى به تدریج برطرف 
شده ، پوست بدن رنگ طبیعى خود را پیدا خواهد كرد و 
((عاقرقرحا)) یا ((آكركره )) گیاه معروفى است كه سابقا قبل از پیدایش گرد
 ((د.د.ت )) بهترین حشره كش محسوب مى گردید. تربد گیاه 
دیگرى است كه در خراسان مى روید و به زبان فرنگى به آن ((توربیت )) گویند. 
ریشه آن مسهل قوى بوده ، سمى است و نبایستى روزانه 
بیش از نیم گرم از آن خورده شود، چنانچه ریشه ى تربد را پیدا نكردید مى توانید از 
ریشه درخت توت استفاده كنید

در زبان لاتین به من یلانتاگو - كورونویوس گویند

 

غازیاغی به زبان ترکی یعنی پای غاز . نوعی از آن در کوههای لرستان میروید و به «پای زاغان» معروف است. شایان ذکز است که به آن غازپا نیز گفته می شود و در کردستان به آن پاغازه می گویند

این گیاه خودرو بوده و تا کنون اهلی نشده است . از تیره اسفناجیان بوده ، دارای برگهای مثلثی سر نیزه ای با دو گوشه در پایین می باشد . ساقه خوشه هایش بی برگ و درشت و حاوی دانه های قهوه ای براق است . ارتفاع آن به 20 الی 30 سانتیمتر میرسد . اندام خوراکی آن برگ گیاه است .

1- برگ و ساقه های آن به سبب داشتن ویتامین ث زیاد برای تصفیه خون ، رقیق شدن خون و جلوگیری از فساد لثه استفاده می شود

2- بذر آن دارای هورمون های گیاهی بوده و ترشحات داخلی را تقسیم می کند

3- باد شکن ضد عفونی کننده و ادرار آور است

4- کلیه و مثانه را زهکشی و پاک می کند

5- ضماد بذر آن باز کنندۀ زخمها و پاک کنندۀ جای آنهاست

6- برای درمان بیماری برص(لکه های سفید پوست) غازیاغی بسیار مؤثر خواهد بود، برای

این منظور در فصل تابستان و پس از تنقیه با یک مسهل قوی و پاک کردن شکم، 3/5 گرم

بذر غازیاغی را با نیم گرم «زنجبیل» ، نیم گرم «عاقرقرحا(آکرکره)» و نیم گرم

ریشه تربد (ویا ریشه درخت توت) را با عسل مخلوط کرده و هر روز میل نمایید ، بعد موضع برص را عریان نموده و در آفتاب بنشینید تا عرق نمایید ، این عمل را چند روز متوالی انجام دهید . پس از چند روز آثار بهبودی با پیدا شدن جوش های شبیه به آبله - که بر روی لکه های سفید ظاهر می شود و آب زردی از آنها خارج می گردد- مشاهده می شود و بیماری به تدریج برطرف شده و پوست بدن رنگ طبیعی خود را پیدا خواهد کرد

خوب است بدانید بهترین نوع بذرغازیاغی برای این منظور آن است که در گرمسیر به عمل آمده و ریز و تیره باشد ، در ضمن طعم آن تلخ تند بوده و زبان را بگزد

7- طبیعت آن گرم بوده و در بعضی از نقاط ایران مردم آن را با سبزیجات دیگر مصرف می کنند و گاهی نیز با آن کوکو تهیه می کنند

8- غازیاغی خنک ، اشتها آور ، ملیّن و ادرار آور می باشد

9- اگر برگهای تازه غازیاغی را بکوبند و روی محل گزیدگی حشرات بگذارند ، سوزش نیش و گزیدگی را برطرف می کند

10- غرغره کردن شیره برگ تازه غازیاغی در موقع گلودرد های سخت مفید است

 

+ نوشته شده در  شنبه یکم اسفند 1388ساعت 10:50  توسط حبیب اله گلفام  |